ODE AAN DE (oude) ROZEN…maar (gedicht en foto’s Benne Solinger)

Ze waren prachtig: geel/oranje.
als je hen aankeek,
hield hun schoonheid je gevangen.
De bloemist sneed hen wel erg scheef af!
‘t begin van een nieuw leven,
nat in de vaas werd hen gegeven.
Iedere dag een heerlijk slokje
En aan de start zelfs ook een brokje,
dat hun leven zou verlengen..
Toch werd die vaas steeds meer hun graf.
De bewondering ging over,
maar er kwam respect voor terug.
Hun kopjes zakten,
hun kleur werd bleker..
de vermoeidheid die trad in.
Geel/oranje werd steeds bruiner
er kwam ook verrimpeling.Juist toen ze dachten: ‘dit is het einde’,
kwam die oude man er aan
en tot hun grote verbazing
werden ze door hem
niet in de prullenbak gedaan.
Ze werden juist bewonderd
en in het zachte licht geplaatst.
Er werden zelfs foto’s
van hun vorm en kleur genomen…
en op hun ‘oude dag’ geroemd.
Dat gaf een kick aan deze rozen
want ze bleven (weliswaar op foto)
maar werden wereldwijd genoemd.Nu, aan het eind gekomen,
stel ik iedereen de vraag:
“hoe gaat het met oude mensen,
in dit eens zo rijke land.
Krijgen ze een pil, een spuitje..
het stond te lezen in de krant…”

Wil je reageren? Dat kan! Klik hier om een e-mail te sturen. Benne Solinger, oktober 2016